, Προς μια ποιητική του ρίσκου, γράφει η Κωνσταντίνα Κορρυβάντη

Τη σειρά δοκιμίων Altera Pars συνεχίζει  ένα κείμενο της Κωνσταντίνας Κορρυβάντη για το βιβλίο της «Dyno: με τα ζάρια στον αέρα» που κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις Πόλις.

 

 

Κείμενο: Κωνσταντίνα Κορρυβάντη

 

Audiatur et altera pars. Ας ακουστεί και η άλλη πλευρά έλεγαν οι Λατίνοι. Για τα λογοτεχνικά συμφραζόμενα οι πλευρές που συνομιλούν είναι τουλάχιστον δύο,  συγγραφείς και αναγνώστες. Εκτός και αν θεωρήσουμε τη διαδικασία της γραφής ενιαία, σχήμα γεωμετρικό, ένα πολύεδρο ερμηνειών.

Ως φιλοξενούμενη της στήλης μίκρο-δοκιμίων Αltera pars του «The Βook», έχω την ευκαιρία να μοιραστώ περισσότερες πτυχές της συγγραφικής πλευράς ως προς την έμπνευση και τη  δημιουργία ενός βιβλίου. Στη δική μου περίπτωση ενός ποιητικού βιβλίου που είναι το δεύτερό μου και φέρει τον τίτλο «Dyno: με τα ζάρια στον αέρα» (Εκδόσεις Πόλις, 2019).

Πρόκειται για ένα βιβλίο-concept, που επιχειρεί να μείνει πιστό σε μία πολύ συγκεκριμένη ιδέα/σύλληψη σ’ όλη του την έκταση. Στα 29 ποιήματα του Dyno η αναρρίχηση λειτουργεί ως μεταφορά, ως συνθήκη κυρίως ψυχική. Κατά τη δική μου κρίση συνθήκη ικανή να θίξει ζητήματα της σύγχρονης ανθρώπινης κατάστασης, όπως η αβεβαιότητα, ο φόβος και η αδιάλειπτη προσπάθεια.

Dyno στη γλώσσα της αναρρίχησης είναι εκείνο το δυναμικό άλμα που πραγματοποιεί ο αναρριχητής προκειμένου να κρατηθεί από την επόμενη λαβή, πέρα από το σημείο που φτάνει το χέρι του. Κατά την εκτέλεση αυτής της κίνησης το τεταμένο σώμα αφήνει τον βράχο, εκτινάσσεται κι ο αναρριχητής άλλοτε φτάνει ψηλότερα κι άλλοτε πέφτει.

Το dyno, λοιπόν, που με απασχόλησε για περίπου τέσσερα χρόνια είναι το ρίσκο. Κι εξηγούμαι. Έχοντας μελετήσει σε ακαδημαϊκά περιβάλλοντα την έννοια του ρίσκου, στο πεδίο της κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας, επηρεάστηκα σημαντικά από το έργο του κοινωνιολόγου Ούλριχ Μπεκ.

Επιγραμματικά, ο Μπεκ προσεγγίζοντας εξελικτικά τους μετασχηματισμούς στα κοινωνικά μοντέλα υποστηρίζει πως τη βιομηχανική και καταναλωτική κοινωνία διαδέχεται η κοινωνία της διακινδύνευσης, του ρίσκου. Μια αρκετά ποιητική φράση που κράτησα από τις θέσεις του ήταν η εξής. «Όταν το ρίσκο έκανε την εμφάνιση του, γράφει ο Μπεκ, ο Θεός έπρεπε να ανακαλέσει το ρόλο του».

Ρίσκο στον καιρό του μη-θαύματος εν ολίγοις. Ρίσκο πέρα για πέρα ανθρώπινο, εξατομικευμένο, που σταδιακά λαμβάνει τη θέση στο σύνολο. Με βουνά που παραμένουν αμετακίνητα – δεν σμίγουν, δεν παραμερίζουν – όπως ακριβώς οφείλουν τα φυσικά αλλά και τα εσωτερικά μας εμπόδια.

Καθοριστικοί παράγοντες στην πορεία κάθε αναρριχητή, που πρέπει να υπερβεί κυρίως τον εαυτό του, είναι το σθένος, η θέληση αλλά και η τύχη.

Τα ζάρια στον αέρα που συστήνονται στους αναγνώστες από τον τίτλο είναι το στοιχείο του τυχαίου,  που νομίζω στη σκέψη μου αντικατέστησε το θεό. Με τον τρόπο που ψηλαφίζεται ο βράχος ρίχνεται και η ζαριά. Οι ίδιες άκρες των δαχτύλων, το ίδιο αποτύπωμα.

Μάλλον μοιάζει να μ’ αρέσει η παρήγορη, η ενθαρρυντική  διάθεση της ποίησης. Εκείνη που μας κάνει να πιστεύουμε  πως όλα είναι στο χέρι μας. Ή σχεδόν όλα. Πως το κοινωνικό και συναισθηματικό άγχος του καιρού μας είναι ένας  φιλικός αγώνας μετατοπίσεων, γεωγραφικών και ψυχικών που αξίζουν το ρίσκο.

 Ένα σύμπλοκο προσπάθειας, προσδοκίας, καταλυτικού θάρρους και παραλυτικού φόβου. Τύχη ή αποτυχία «όπου κι αν είσαι, σκαρφαλώνεις την υδρόγειο» για να κλείσω με έναν στίχο από το πρώτο ποίημα του Dyno.

 

Θεμέλια

Ήταν οι κοφτές φράσεις.

Κρατιέμαι, τα βγάζω πέρα.

Παραμονή κάποιας αργίας.

Τάχα προσπαθώντας, ψευτοεπιμένοντας.

Μ΄ αυτά τα γέρικα δοκάρια

να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας.

Ζώντας χρόνια τώρα την ίδια σκηνή.

Όπου κι αν είσαι, σκαρφαλώνεις την υδρόγειο.

 

, Προς μια ποιητική του ρίσκου, γράφει η Κωνσταντίνα Κορρυβάντη

Η Κωνσταντίνα Κορρυβάντη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1989. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ στην Αγγλία.

Παρακολούθησε το διετές ποιητικό εργαστήρι του Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος και πρωτοδημοσίευσε το 2010. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο Μυθογονία (Μανδραγόρας, 2015), τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης Μαρία Πολυδούρη και με το βραβείο Γ. Αθάνα της Ακαδημίας Αθηνών.

Το Dyno: με τα ζάρια στον αέρα είναι το δεύτερο βιβλίο ποίησης που εκδίδει.

 

Επιμέλεια: Γρηγόρης Δανιήλ

 

 

0

Αφήστε μια απάντηση