Neverhome

«Γυρίζω στον άντρα μου, που έμεινε σπίτι όσο κρατούσε ο πόλεμος». «Α», είπε. «Μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα, μακριά από το σπίτι της, ταξιδεύει με τον στρατό εν καιρώ πολέμου. Τι ασυνήθιστη εικόνα». «Έχετε δίκιο», είπα. «Η Πηνελόπη πήγε στον πόλεμο και ο Οδυσσέας έμεινε σπίτι».   Αυτό ακριβώς συμβαίνει στοRead More →

Vincit omnia veritas

«Έως πότε πια αυτός ο τόπος δεν θα αντέχει να κοιτάξει αλλιώς την Ιστορία του και να αναμετρηθεί μαζί της;». Ίσως αυτή η φράση, που αποτελεί κομβικό σημείο στον επίλογο του βιβλίου, «Οι αλήθειες των άλλων» του Νίκου Θέμελη να αποτελεί την ουσία του μυθιστορήματος, μια ούτως ειπείν συμπερασματική κρίσηRead More →

Διευθετώντας την ηλικία της λήθης

«…δεν έχω άλλο ρούχο για την έξοδο/για την υποδοχή του μέλλοντος/θέλω να πω εκτός από τα ξέφτια της ψυχής μου/Η μνήμη έχει κολλήσει στο αγκωνάρι της φυγής/της διαφυγής/απ’ την αμφίδρομη αναγκαιότητα».   Οι παραπάνω στίχοι του ποιήματος «Το Αρχαίο Κάλλος», γραμμένοι το καλοκαίρι του 2019 ανήκουν στην τελευταία ποιητική συλλογήRead More →

Όλοι ανήκουμε στην ανάσταση

Τα «Κόκκινα φύλλα», δημοσιευμένα για πρώτη φορά  σε περιοδικό  το 1930 θεωρούνται «σταθερά ένα από τα υψηλότερα επιτεύγματα του Φώκνερ στο πεδίο της διηγηματογραφίας και παραμένει ένα από τα πιο ανθολογημένα έργα μικρής φόρμας», όπως μας πληροφορεί ο Γιάννης Παλαβός στο επίμετρο που συνοδεύει το βιβλίο που πριν λίγο καιρόRead More →

Αδειάζοντας την απόχη

«…ο Χρουστσόφ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του προς τους εργάτες του πνεύματος της Ένωσης… θύμιζε: ‘Οι συγγραφείς είναι το πυροβολικό μας, επειδή ανοίγουν τον δρόμο για το πεζικό. Καθαρίζουν το μυαλό εκείνων που το έχουν ανάγκη. Πρέπει να στοχεύσετε και να ανοίξετε πυρ προς τον εχθρό– όχι προς ταRead More →

Σαν προσευχή

 «…έρωτας αγνός κι απροσποίητος. Αγάπη εξιδανικευμένη σαν όνειρο, ορμή σωματική που μας ερεθίζει και μας σπρώχνει στο παιχνίδι της σάρκας. Πόθοι, απολαύσεις, ηδονές και μετά το τίμημα- οδυνηρό μα ευλογημένο».   Αυτά τα λόγια αποτελούν μέρος του εισαγωγικού σημειώματος του πολυβραβευμένου ποιητή μας, Στρατή Πασχάλη για το βιβλίο «Του έρωταRead More →

Πίσω από ένα βλέμμα

Πόσες αποδείξεις; Πόσες εγγυήσεις; Πόσος χρόνος; Προτού εμπιστευτείς τον Ξένο. Ένα βλέμμα κι όλα γίνονται ασφαλή και σίγουρα Ένα βλέμμα, αυτό είναι όλο. Αναλογιζόμενοι το παρελθόν του έθνους μας, που στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα έγινε πανό συνθηματολογίας ομάδων του περιθωρίου, η φιλοξενία στην Αρχαία Ελλάδα ακολουθούσε μία ιεροτελεστίαRead More →

Φωτοσκιάσεις της καθημερινότητας;

Κάποτε η Μάγια Αγγέλου είχε πει πως: « Οι άνθρωποι μπορεί να μη θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν». Κι είναι η μνήμη η οποία όπου και να την αγγίξεις πονεί που έλεγε κι ο Σεφέρης. Στα 21 διηγήματα τηςRead More →

Ανίκητος εί, ω παι

«…ούτε παινεύω τους συμπατριώτες μου ούτε τους κατακρίνω, σας λέω απλώς ότι θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους και, είτε με την εξυπνάδα είτε με την βλακεία, δεν θα δεχτούν προσβολές, κι αν δεν κατανοείτε και σας ενδιαφέρει πως συμβαίνουν ανάλογα πράγματα, τότε έχω να σας διηγηθώ κάτι περί σιδερένιας θέλησης».Read More →

Μια λέξη μέσα μου επιμένει ν’ αστράφτει

«Αυτό το σπίτι κι αυτοί οι άνθρωποι, σκεφτόμουν συνέχεια. Αυτό το σπίτι κι αυτοί οι άνθρωποι. Ποιοι στο διάολο είναι, τέλος πάντων; Δεν την γνώριζα την Άιρις. Σάμπως όμως γνώριζα και κανένα τους; Στ’ αλήθεια; Βαθιά; Στη σάρκα, το αίμα, τα κόκκαλα και το μεδούλι τους;»   Το βιβλίο «ΚάτιRead More →